Vanmorgen kreeg ik een afschuwelijk bericht. Een prachtige, stralende, warme en hartelijke jonge vrouw en moeder van een tweeling van nog maar 6 is plotseling uit het leven gerukt. Ik kon het niet geloven! Nog zó jong, zó stralend. Het werd plotseling heel stil. Doodstil. Ik moest het bericht nog een keer lezen. Misschien had ik het niet goed gezien. Het stond er echt.
Ik kende haar persoonlijke leven niet van dichtbij, maar ik kwam haar met enige regelmaat tegen, en had zo nu en dan contact met haar via de telefoon en Facebook. Daar stond ze al even stralend op als ze was, met altijd haar tweeling ergens op de foto.
Ik ben er de hele dag al niet goed van. Misschien klinkt het gek, maar ik vind dat ik daar geen recht op heb. Ik was immers niet haar vriendin, en privé wist ik niet veel van haar en ik vind dan dat ik het heus wel erg mag vinden, maar ik zou het toch wat meer van me af moeten zetten als me nu lukt. Toch grijpt het me enorm aan. Het feit dat iemand, (en dat weten we als we er bij stil staan heus wel) zo plotseling van de ene op de andere dag niet meer onder ons is. Je je realiseert dat ze opeens een laatste Facebookberichtje heeft gestuurd, de laatste profielfoto heeft geplaatst, je je herinnert waar je haar voor de laatste keer gezien hebt en meer van dat soort gekke dingen. En natuurlijk het feit dat ze twee prachtige en eveneens stralende jongetjes achter zich laat. Hoe moeten die jongetjes nou toch verder, zonder zo’n moeder in hun leven?
Ik vind het enorm verdrietig, ik heb het de hele dag al koud. Het is zo’n bericht waar je ijzig stil van wordt. Het enige wat ik en ik hoop anderen uit zulk nieuws kunnen halen is dat je enkel en alleen moet doen waar je gelukkig van word. Ik wil passie, liefde, muziek en het leven vieren. Volgens mij ben ik aardig op weg, maar dat piekeren.. dat moeten we in 2016 toch maar eens proberen terug te brengen naar een minimum. Veel muziek dus, dat maakt me gelukkig, dus zondag al gaan we onze eerste dag schrijven aan nieuw werk.
In december kreeg ik nog een berichtje van deze stralende schat. Ze had op me gestemd voor mijn nominatie in de Gelderse Top 100 en ze was zo blij voor me dat het zo goed ging met mijn muziek.
Ze wenste me succes en ‘duimde’ met me mee.
Het was het laatste berichtje dat ik van haar kreeg.
Ze is er niet meer.
Rust zacht.
Lottie
Maak jouw eigen website met JouwWeb