Diep ontroerd

Diep ontroerd.

Toen ik vanmorgen bij mijn cliënte, ik zal haar om het niet te onpersoonlijk te laten klinken voor het gemak ‘Eva’ noemen, op bezoek ging, wist ik al dat ze als ze niet te zenuwachtig zou zijn, ze vandaag wat van haar muziek zou laten horen, tenminste dat had ze vorige keer gezegd. Ik heb haar nog maar net leren kennen, maar wat ik inmiddels weet van haar is dat het leven haar niet gespaard heeft, en dat is een understatement. Eva twijfelt erover of ze het nog wel waard vind om het leven voort te zetten. Ze is het vertrouwen verloren in een mooie toekomst. Wat haar nog wel vreugde geeft is muziek, met name het zelf schrijven van liedjes en het zingen. Mede daarom is ze via via bij mij terecht gekomen. Ik had al vernomen uit betrouwbare bron dat ze prachtig kon zingen. Eva zelf was daar op z’n zachtst gezegd wat onzeker over. Ze was bang dat het niks voorstelde, haar pianospel was sowieso niet zo goed, zei ze.

Toen ik vandaag binnenkwam vroeg ik haar na een tijdje of ze nog steeds vandaag wat wilde laten horen. Ze zei; ‘laten we eerst maar thee gaan drinken’. Tijdens de thee vertelde ze dat de dag van gisteren een vreselijke was en dat ze daarom vanochtend had bedacht dat het wellicht beter was om volgende keer pas iets van haar muziek te delen, maar dat ze nu toch het gevoel had dat ze het vandaag wel kon laten horen.

Eva nodigde me uit om mee te lopen naar de piano. Ze bleef zich onderweg daarnaar toe maar verontschuldigen voor ‘wat er allemaal tegen kon vallen en dat ik dat wel moest weten’. Ze zette een stoel klaar. Ik vroeg haar of ze een voorkeur had voor waar ik zou zitten. Ja, bij voorkeur met de rug naar me toe. Dus ging ik met mijn rug naar haar toe zitten. Ze haalde een paar keer diep adem en legde de eerste akkoorden neer. Vrijwel direct dacht ik, ‘wauw’ wat een mooie compositie. Wat er daarna gebeurde had ik met name door haar eigen ‘aankondiging’ nooit verwacht. Een tinteling aan de achterkant van mijn armen ging rechtstreeks omhoog naar mijn nek. Ik sloeg dírect een hand voor mijn mond, omdat ik eigenlijk niet kon geloven wat ik hoorde. Ik schoot niet lang daarna bijna vol, maar ik dacht; dit kan niet, hou je in! (Ik wilde haar niet laten schrikken). De stem van Eva was werkelijk een stem die je bijna nóóit ergens hoort. Zó éigen, zó kwetsbaar mooi. Het is eigenlijk niet mogelijk om dit onder woorden te brengen omdat het de lading van het mooie niet dekt. Het nummer, de tekst, de akkoorden en bovenal de stem van Eva, die zouden íedereen dírect raken.
Eva zingt op zielsniveau. Na een paar minuten was het liedje ten einde. Ik draaide me om, met mijn hand voor mijn mond en wist een paar seconden niks uit te brengen. Eva zag de ‘schrik’ in mijn ogen en omdat ik nog niks had uitgebracht was ze bang dat het nog sléchter was dan ze dacht.
Ik begon met stamelen, dat ik zélden zoiets ongelooflijks mooi gehoord had. Eva keek me aan alsof ik een grapje maakte. Als je zóiets puurs kan schrijven en zingen, dan heb je een gave zei ik. Een hele tijd vertelde ik haar hoe het nummer bij me binnen was gekomen, hóe waanzinnig mooi ik haar stem vond, maar bovenal dat als je zó’n talent hebt,  je daar écht iets mee moet doen.

Ze bleef me maar aanstaren alsof ik elk moment ‘grapje’ zou gaan zeggen. Ze kon het niet geloven. Ze zei dat het té bizar was, omdat het in haar eigen oren en hoofd ‘niet veel voorstelde’.
Ik benoemde dat ik het zó mooi vond om te horen dat dit authentieke stuk talent van Eva, waar ze (naar mijn overtuiging) mee geboren is, krachtiger is en altijd zal zijn, dan de afschuwelijke dingen die haar overkomen zijn. Dat dít sowieso bij haar identiteit en authenticiteit hoort en altijd zal horen. Dat dit talent, deze gave, sterker is dan welk geweld dan ook.

Ik heb haar direct gezegd dat ik haar graag wil helpen bij het verder ontwikkelen, en uitvoeren van haar talent. Dat dit iets is waarvoor ze zou moeten willen blijven leven, omdat het haar zoveel plezier geeft en omdat het iets fantastisch is wat ze daarmee aan anderen kan geven.

De hele dag heb ik nog gedacht aan het moment dat Eva begon te zingen, haar onzekerheid en daarna het ongeloof in haar ogen toen ze bij mij zag dat het me zo raakte. Ik geloof dat Eva niet voor de laatste keer gezongen heeft voor mij. Ik ben er heilig van overtuigd dat haar kracht, haar stem en haar talent ervoor zullen zorgen dat ze straks, wanneer dat moment ook is aan heel veel mensen zo’n overweldigend mooi concert gaat geven als ik vandaag heb gehad.

Eva is een ster.