De 'ontevreden' vluchteling.

De 'ontevreden' vluchteling.

Als er iets is wat ik geleerd heb in mijn leven, dan is het dat je niet zomaar kunt oordelen. Niet over een bekende van je en al zeker niet over onbekenden. Iedereen staat door zijn eigen ervaringen, achtergrond en ontwikkeling anders in het leven en maakt hierdoor ook andere keuzes.

Wat mij wel vaak opvalt, is dat we meer dan eens stelling in nemen en hardop zeggen, 'nou als mij dit zou overkomen, dan zou ik écht dit en dat doen'. Ik geloof dat je van te voren nóóit kunt oordelen over een situatie waar je zelf geen ervaring mee hebt.

Toen ik het nieuwsbericht vanmorgen las over het vertrek van bijna 40 vluchtelingen uit Heumensoord na ontevredenheid, zag ik daaronder meteen een héle tirade aan reacties staan. Mensen die verbolgen zijn over de ontevredenheid van de vluchtelingen. Sommige mensen schrijven 'ga dan terug naar je eigen land!' en nog weer anderen doen uitspraken die ik hier maar niet zal herhalen.

Ik kan me beide kanten van de medaille voorstellen. Veel mensen in Nederland hebben met enorm veel liefde en toewijding acties gehouden voor een warm ontvangst van de vluchtelingen. Kleding spullen en andere benodigdheden werden in elke stad zo'n beetje ingezameld. Men zette een actie op met spandoeken voor de verwelkoming van de vluchtelingen in Heumensoord.
Allemaal met héle goede bedoelingen, waarbij een reactie van ontevredenheid begrijpelijkerwijs niet in goede aarde valt.

Anderzijds is het natuurlijk de vraag, wát er aan de mensen die op de vlucht waren gecommuniceerd is. Een man vertelt voor de camera dat in Ter Apel, zij veel meer privacy hadden, een eigen kamer bijvoorbeeld. Als je op deze manier al wordt opgevangen bij binnenkomst, dan lijkt dat natuurlijk de norm.
Er is iets bij voor te stellen dat als zij dan worden doorverwezen naar een plek waar ze langer kunnen verblijven, dat ze dan mogelijk hebben vermoed, dat het minstens net zo zal zijn als in ter Apel, maar tenminste niet minder. Als je dan vervolgens met acht mensen in een kamer terecht komt, dan kan ik me ook voorstellen, mede zelfs door geloofsovertuiging, dat dit onbegrip oproept.

Als ik dan naar mezelf kijk, dan denk ik, ik zou het niet in mijn hoofd halen om voor een camera mijn ontevredenheid uit te spreken. Toch geloof ik dat ik me niet in die positie kan verplaatsen, noch recht van spreken heb om me hiervan een voorstelling te maken. Deze mensen hebben immers voor alles de afgelopen maanden moeten vechten om te overleven, dat is iets wat ik me niet kan voorstellen.

Toch denk ik in alle opzichten dat communicatie hierin een sleutelrol speelt en vooral de onvolledigheid hiervan. Zowel qua voorlichting aan Nederlanders als qua voorlichting richting de vluchtelingen.

Weten zij bijvoorbeeld dat wij zo druk zijn geweest met mooie acties? Hebben zij daar enig beeld van en hadden ze dat kunnen hebben? Anderzijds, wat weten wij nu over de vluchtelingen, meer dan dat ze vaak getraumatiseerd en uitgeput zijn? Weinig tot niks. Bijvoorbeeld een vluchteling in huis nemen, dat is een mooi gebaar, maar is het eigenlijk wel handig? Schetsen we daarmee niet te grote verwachtingen die we op lange termijn niet in alle gevallen waar kunnen maken?

Als een aantal van deze mensen getraumatiseerd zijn, waar moeten we dan op letten en hoe kunnen we ze dan het beste helpen? Ik denk dat daar écht nog veel winst te behalen is. Voorlichting en communicatie, aan beide groepen, alleen dat kan mijn inziens helpen bij een goede start voor deze vluchtelingen en de ontvankelijkheid van de Nederlanders.

Ik gun idereen geluk en ik hoop dat er gauw wat meer begrip voor elkaar komt naast inzicht en voorlichting. Dat er beter gecommuniceerd wordt en dat verwachtingen duidelijker worden. Alleen dan creëeren we volgens mij compassie voor elkaar en alleen dan kunnen we samen verder.

Samen-leven.

Lottie Mae Jones